با یاد زندانیان سیاسی
                                                                          و به یاد مختاری و پوینده

                                   گنجی کجاست؟ که آواز غریب اش چنین نزدیک می نماید. 
                                                                      عکس های جدید گنجی

اول:دولت آبادی
دوم:داستانی از گلشیری ـ روایتی از دو توهم
سوم:تلخآبه

اول:محمود دولت آبادی قبل از انتخابات در دفاع از هاشمی به رادیو آلمان گفت:«ازآن جا که شخصن آدم زحمت کشی هستم ، به نظرات آقای احمدی نژاد در زمینه ی فقرزدایی و ایجاد کار در کشور احترام قائلم.نظراتی که دغدغه ی عدالت خواهی مقام رهبری نیز بوده است اما كشور در مرحله ي كنوني... به شخصي احتياج دارد كه برخوردار باشد از تجربه، مصلحت انديشي، وجهان شناسي»

وقتي اين صحبت ها را خواندم ياد آن تصوير شاملودر فيلم مستندش افتادم كه دولت آبادي را در كنار داشت.او به يكي نه جاودانه شد و اين به هزار آري مي سپوزد.

نوشته ي عباس معروفي در اين باره ازوبلاگ اش در ملکوت جالب است  :

يک آدم، يک تصوير
هیچوقت نتوانستم نوشته‌ی آیدین آغداشلو، نقاش شیک و روشنفکر را فراموش کنم به هنگامی که نوشته بود: «کاش عباس معروفی فرار نمی‌کرد و می‌ماند. من حاضر بودم به جایش شلاق بخورم و بروم زندان.»
خیال کرده بود از ترس شلاق و زندان گریخته‌ام، نمی‌فهميد که آدم وقتی تنهایی گیر می‌افتد توی دست بازجوها تنها آرزوش این است که به عنوان ناشناس برود قاطی کارگران حفر کانال، و برای خودش قبر بکند.
من دلم از دوستانم گرفته است؛ از بهمن فرمان‌آرا، از سپانلو، از دولت‌آبادی، از عزت‌اله فولادوند، از هر کسی که نویسنده و نقاش و هنرمند و متفکر است. باورهای من فرو ریخته، از بهنود و ابراهیم نبوی گله‌ای ندارم، چرا که آنها فروشنده‌اند، به‌خصوص از وقتی سایت گویا را خریده‌اند و این سایت عظیم را با اعتباری که فرشاد فراهم کرده بود، به خبرگزاری رسمی هاشمی رفسنجانی مبدل کرده‌اند، نوش جان‌شان.
دلم از رفسنجانی، ببخشید از دولت‌آبادی گرفته است، او را نمی‌بخشم، بیست سال است که "جای خالی سلوچ" را درس می‌دهم، باز هم چنین خواهم کرد، اما از دوستانم، از خوانندگانم می‌خواهم که این پوسترچسبان رفسنجانی را از خانه‌شان...
هیچوقت نتوانستم چهره‌ی محمود دولت‌آبادی را فراموش کنم به هنگامی که عربده می‌کشید: «نقطه‌ی عزیمت کانون مشکوک است!»
او معتقد بود که چون گردون در سال شصت‌ونه ضرورت فعالیت کانون نویسندگان را در جامعه‌طرح موضوع کرده، باید جلسات را تعطیل کنیم، و به زمانی که او می‌گوید موکول کنیم. او در جمع مشورتی کانون در خانه‌ی سیمین بهبهانی در حضور بیش از شصت نفر به من اشاره کرد و عربده کشید: «کسی اینجاست که حضورش اهانت به بشریت است.»
در لحظات خوش می‌گفت: «تو جزو مایی چرا این جوجه موجه‌ها را در مجله‌ات مطرح می‌کنی؟»
من آن روزها سی و سه ساله بودم. از او پرسیدم: «شماها کی هستید؟»
هیچوقت نتوانستم چهره‌ی محمود دولت‌آبادی را فراموش کنم به هنگامی که در جمع مشورتی کانون در خانه‌ی سپانلو داد می‌زد: «تو دولتی هستی و می‌خواهی کانون را دولتی کنی!»
و من داد می‌زدم: «تو دولت‌آبادی هستی.»
فرياد کشید: «برای کلفت کردن صدایت بايد چهل هزار بسته سیگار بکشی.»
فرياد کشیدم: «برای کلفت کردن صدایم رمان می‌نویسم.»
کیفش را پرت کرد، عربده کشید، و عاقبت جلسه را به‌هم زد. مجابی او را به گوشه‌ای برد، و مختاری مرا با خود از آنجا بیرون کشید. تمام راه در خیابان تخت طاووس سر بر شانه‌اش می‌گریستم، و او مرا آرام می‌کرد. و حالا این روشنفکر چپکی، دولت رفسنجانی را آباد می‌کند. برای او پوستر به دیوارها می‌چسباند. امیدوارم از بی‌حواسی پوستر آقا را به دیوار خانه‌ی مختاری نچسباند!
هیچ وقت نتوانستم چهره‌ی محمود دولت‌آبادی را فراموش کنم به هنگامی که در جمع مشورتی کانون در خانه‌ی چهل‌تن عربده می‌کشید: «سعیدی سیرجانی رفیق گرمابه و گلستان رفسنجانی‌ست، کانون نباید از او دفاع کند.» و گلشیری عزیزم آن شب چه جانی کند که به او بگوید هرچه هست نويسنده است، تو هم بزرگ مایی، بیا خودت یک متن در شأن کانون بنویس.
هفتاد نفر آن متن را امضا کردند، اما به دنبال انتشارش عده‌ای از ما رفتیم زیر بازجویی. بازجوی من مرا رو به دیوار در سه‌کنج خرد می‌کرد. سایه‌ی سعید امامی را من آنجا زیارت کردم که گفت: «قبل از اینکه پرونده‌ات بیفتد دست آدم‌های غیر فرهنگی برو و امضات را پس بگیر.»
گفتم: «من تنها این متن را امضا نکرده‌ام، هفتاد نفریم.»
«ولی تو کرمکی هستی. این متن از آستین خودت در آمده.»
گفتم: «نه. همه‌ی ما آن را نوشته و امضا کرده‌ایم. یک تصمیم جمعی‌ست.»
گفت: «به من نارو بزنی له‌ات می‌کنم. رو راست باش.» و بعد ضبط صوت را روشن کرد، صدای محمود دولت‌آبادی را شناختم: «ما نمی‌خواستیم راجع به سیرجانی چیزی بنویسیم. معروفی و زراعتی ما را به این دام انداختند.»
نفر دیگری از پشت سرم گفت: «حاج‌آقا اینها همه‌شان دروغ می‌گویند. بگذارید خودمان کار را یکسره کنیم.» و با لگد چنان به صندلی‌ام زد که اسمم را از یاد بردم، و دلیل حضورم را در این جهان نمی‌فهمیدم. آن بازجویی در سه کنج دیوار ساعت‌ها طول کشید، از ده صبح تا هفت شب. و من خیس عرق توی دلم گفتم: «تف!»
هیچوقت نتوانستم چهره‌ی محمود دولت‌آبادی را فراموش کنم به هنگامی که در جمع مشورتی کانون در خانه‌ی خودش می‌خواست مرا محاکمه کند به جرم اين که ما در گردون نوشتيم: «چرا چراغ کانون نويسندگان روشن نمی‌شود؟» و من گفتم اميدوارم با من رفتار ژدانفی نکنيد. و در همان روز بود که شيرين بر تکه کاغذی برام نوشت: «مار زخمی را بايد کشت، عقب نشينی نکن، اينها بايد عذرخواهی کنند.»       اما با پادرميانی سپانلو و ديگران بخشيدم و سکوت کردم. اما اشتباه کردم.
دولت‌آبادی مثل حزب توده با "نه" بزرگش به هنگ موتورسواران يک "آری" بزرگ به اهريمن کبير داده است تا به کجا برسد؟ اصلاً به او چه مربوط بود که باور سه نسل را فرو بریزد؟ مگر چقدر رأی جمع می‌کند اين آدم؟ با چه جرئتی از بين دو اهريمن، يکی را اهورا می‌کند، پاکش می‌کند، مجسمه‌اش می‌کند تا در ميدان شهر برقرار سازد؟ اگر می‌خواهد به رفسنجانی رأی بدهد خب، برود بدهد، چرا سطح نویسنده را در حد تبليغاتچي پایین می‌کشد؟ چرا به باورهای سه نسل اهانت می‌کند؟ چرا پادو تبلیغاتی آمر جنایت میکونوس می‌شود؟ چرا از آمر قتل‌های زنجیره‌ای حمایت می‌کند؟ چی کم دارد؟ آیا مثلاً خیال می‌کنید او نگران جان جوانان ماست؟ آیا او حقوقدان‌تر از شیرین عبادی است؟

با یاد زندانیان سیاسی
و به یاد مختاری و پوینده

حسین.م:خوشحالم كه مي بينمت. در آشفته بازاري كه نمي توان نشاني از كسي يافت، يا كه كسيش را شناخت، همين غنيمت نيست كه دوستي را بيابي؟ چند شعرت را خواندم و مي داني كه من شعر نمي دانم. هميشه حسّي دوگانه نسبت به شعر مرا آزار داده ست: ميلِ دَرَش پناه جستن و معنا يافتن و ديگري ترس از معنا باختن در همان لحظه و وادادن به اعتراف در لفافه ي كلماتِ از هم پاشيده. يعني تسليم به همان "ميل به اعتراف"ِ سابق: بتوان بسياري چيز ها را گفت و حرف ها را زد ولي به قاعده-گريزي و پاره-پارگيِ شعر اميد وارانه چشم دوختن كه با آنكه همه چيز عيان است، به تملك كسان ديگر در نيايد: رازي ناگشوده و زيبا. برات آرزوي موفقيّت دارم ولي مواظب باش كه شعرت انيسِ تنهاييِ كسي نشود. كسي آن را در شبي تار و بي اميد نخواند. برايِ جانهايِ كوچك و روحهايِ بيمار نسرا. بگذار صلابتِ تغيير در آن باشد. روحي در آن بدَم كه پيشتر نزيسته. آرام منشين. زانو نزن. به بغل دستيت بكوب. با پُتك.

حسین یکی از دوستان خوب منه . با این حال فکر نمی کردم در مورد شعر چنین نظری داشته باشه که البته با نظر من در مورد شعر که قبلن نوشتم هم سو است.بیش تر فکر می کردم به شعر و هنر ناب اعتقاد داره.برام جالبه.شاملو در یکی از سخنرانی هاش با اقتداری که بر کلمات ش استواره می گه:<هدف شعر تغییر بنیادی وضع جهان است>و من به این شدیدن اعتقاد دارم.اما از نظر من مجموعه شعرهای یک نفر نشان دهنده ی زندگی اوست.تمام زندگی با در همه ی لحظات اش.
نمی توان گرفتار بود و از آن خلاصی جست.من به عشق فرازمینی اعتقاد ندارم(آن طور که برخی دوستان نوشته بودند-علی و مهروداد).هر چه هست همین احساسی است که یک باره چنان پُرت می کند که نمی توان فرار کرد.
محمد مختاری:<هرگاه آدمی یا ابعادی از هستی او حذف می شوند،شعر و هنر که وجودشان موکول به آزادی است،در پی حفاظت از ارزش های بشری و پایداری آدمی در راه آزادی بوده اند.و در چنین موقعیتی است که شعر و حیثیت انسانی چنان در هم گره می خورند که به مهم ترین نمود پایداری در برابر هجوم عوامل غیرانسانی بدل می شوند.>
با این توصیف می توان به وضعیت شعر امروزـچه از لحاظ زبان و چه از لحاظ محتوا-نگاه انداخت.و برخورد مخاطبان را سنجید.باید جدی تر به علل روی گردانی مخاطب عادی از شعر پرداخت.

هیچ چیز مثل هیچ چیز نیست

نه باد معنی باد می دهد و
نه باران یعنی طراوت
و نه کلاغ همان کلاغ قدیم است

چیزی همین دور و اطراف
باید گم شده باشد    یا پیدا
و چیزی باید فرود آمده باشد پنهانی   یا پیدا
و شب باید کش آمده باشد   آن قَدَر
که رنگ اش بپرد   زرد شود    بخوابد

و من هم باید نشسته باشم
                         این جا رو به دیوار
و با یاد چشم هایی که باید باشند
تسبیح می چرخانم و
روم به دیوار    سوت می زنم
                                                                                                        ۴تیر۸۴

اول:برای من وبلاگ ابزاری است برای برخورد مستقیم با مخاطب و برخورد مخاطب با یک متن. چالش مخاطب و نویسنده با محوریت متنی که می تواند هرچیز و درباره ی هرچیز باشد. در این ارتباط نه دست زدن های مالوف شب های شعر است و تنها لذت بردن، نه کشاکش های خودخواهانه ی اهالی ادبیات در نفی یکدیگر و نه سطل آشغال که عاقبت یک نشریه ی چاپی است. با این دید من وبلاگ نویس نیستم،بلکه وبلاگ رسانه ای است در عرضه ی «من» در گستره ای از طیف مختلف خواننده. گاه شعر می نویسم و گاه یادداشت و مقاله ای در مورد همه چیز و این ها می توانند در نشریه ای چاپ شده باشند یا لابه لای زباله های کاغذی در گوشه ای افتاده باشند.

از امروز دوباره پس از وقفه ای سه ماهه دوباره می خوانم : خواندن شباویز در سرزمین گل و حوری و ایمان که همه چیزش به همه چیزش می آید.

هر هفته و در هر فرصت...

زمانه ای است که ...

دوم: