حالا وبلاگ به روز می کنیم...آی آدم ها یکی دارد وبلاگ به روز می کند

یکی دارد دار می زند خودش را چند وبلاگ آن ورتر

یکی دارد برای خودش ادا در می آورد با خودش

یکی نای حرف زدن ندارد شعر می نویسد

یکی ...آدرس اش را به من بدهید...

هووی کجا!چه غلطا! فعلن ما و تو و در میخانه ببستند خدایا مپسند که اینترنت قطع شود

هووی قطع و وصل می شود...صدا به صدا نمی رسد (می فهمی چی می گُم)

بعضی وقت ها باید آدم ها رو از مدل موبایلشون شناخت! از رو زنگ موبایل، دلنگ دلنگگگگگ...

حالا هرکاری دلُم بخواد می کنُم!به کِسی چه!یعنی مُنو  ئی تیرکِمونی که دستُمه!

حالا کی چشِ اش درد می کنه!

اما هم شعر هست و هم من و هم این وبلاگ هر هفته و تازه ژورنالیسم محمدرضا:سه شنبه ها روزنامه ی فجر،صفحه ی 6 اندیشه

و اما يک غزل از رسول کامرانی:

تو گفتی دست هات از جنس خنجر نيست،شک دارم

وفاداريت هم از سگ که کم تر نيست، شک دارم  

هميشه مثل تمساح از دو چشم ات اشک می باری

نگو شيطان شبيه شرم دختر نيست... شک دارم

صدايی پشت خط آمد:-عزيزم دوست ات دارم

کمی لبخند يا گلبوسه بهتر نيست، شک دارم

به اين خط ها که می افتند و می بافند

«عروسک زندگی بی تو ميسر نيست»، شک دارم

 بيا و با غرور مرده ام بازی نکن_ گفتم

ببينم نازنين گوش شما کر نيست؟!، شک دارم

ولی با اين همه تزوير هم می خواهم ات بانو

تو حتا فکر کن که عاشق ات خر نيست... شک دارم