اگر باران بیاید...

برای ما که دنبال سال گردها و مناسبت هاییم تا باقی سال را با خیال آسوده از فکر و دغدغه،بگذرانیم ـ چیزی که البته سخت است ـ دیروز سال گرد زمین لرزه ی بم بود و این که دو سال گذشت.پس در این روز باید یادش را گرامی بداریم! اما... اما در شرایطی دهه ها زندگی کرده ایم که رسمی و غیر رسمی مناسبت ها و سال گردها و روز فلان و بهمان مان آن قدر شده که برای همان بی دغدغه گی هم باید روزی گذاشت و مناسبتی ،شاید در یک روز به سراغ مان بیاید.اما تا نیامده باید به دنبال هر روز و هر نشانه رفت.یقه اش را گرفت،بسط اش داد و در کلیت جامعه ای که داریم با حواشی و سوراخ - سنبه هایش،سر به سر وضع موجود گذاشت و با واقعیت عریان دهن به دهن شد.چیزی که فعلن در این خواب خرگوشی به مذاق مان خوش نمی آید. و در این خوش نیامدن گویی جامعه ی جوان ادبی «پیش رو» تر از دیگران است.

                                                                  برای گنجی و بم
                                                                              خلاصه ی حیات ما
۱- عرق اش را پاک نکرده
دوباره مهیا می شود:
یک سنگ و
            یک بیل و
                     مشتی خاک
و دیگر تمام.

ـ بریم سکانس بعدی

۲- آن چه بر سرم می ریزد
مشت مشت
آخرینٍ روز است
تا خوب بخوابم و
آرام باشم
            تا...

۳- خمیازه ام را قورت می دهم و
بلند داد می زنم
ـ می خوام برم دششویی

یک روز و
         یک شب دیگر
منها می شود

نقطه     از اول.
                                                                    تابستان ۸۴ آبادان