به مناسبت 10 اسفند1366 اولین موشک باران تهران

وقتی متولد 1361 باشی جنگ جز تصویری مبهم و حسی دور نباید چیز دیگری باشد حتا اگر جنوبی باشی و آمیخته به خاک و عرق جنوب.جنگ شاید آن وقت در تصاویری بچه گانه خلاصه شود،در هیجان انفجار و دیدن چیزهای عجیب و غریب.اسکادران هوایی،ترکش،دود و آتش نفت.اما کم کم بزرگ که بشوی چیزهای دیگر هم به سراغ ات می آید. پای درد دل ها که باشی،به چشم ها که خیره شوی.لحن صداها را خوب که بشنوی و حسرت نهفته در خاطره ها را که دریابی،آن وقت خودت را هم جنگ زده می بینی،حس می کنی که در درون اش بوده ای و یکی از آدم هایش.ترکش ها و هواپیما و آژیر نه دیگر هیجانی کودکانه که خون می شود و حسرت و زندگی های از دست رفته.حس می کنی که در آبادان بوده ای، شهر رویا و بعد در خوش خیالی انقلاب و رنگ زیبای شهر،بمبی می ترکد،خانه ای ویران می شود و خانواده ای       می میرد(1) و آن وقت ...