به مهدی بهپور 
                                                                      و فیلم نامه های ننوشته اش

                    (۱)

نوشته ای

که بنویسی

چیزی ـ خطی

و نگاهی تصویر می شود

لای انگشت هایت

قطره قطره خیس می کند

آبی که دستان ات را شسته است

با این همه

آن سکانسی که باید

این شعر را تمام کند در نمی آید

                              که نمی آید

                    (۲)

حوض فیروزه و

طاقی قدیمی

نمایی به بیرون

فصل بعد را می شوداز خیابان گرفت

یا از فرهنگ سرای انقلاب

از چرتی که می زنیم

ایستگاه مترو

حتا می شود برگشت

آبی به صورت زد

و برای پایان ماجرا

اتفاقی ساخت

                    (۳)

سیگارت را آتش زده ای

که گر گرفته است این ماجرا

دیده نمی شود

خوابی که می بینیم

و از برف و باران

درخت ها خاکستری اند                                         
                                                                                                 آذر ۸۴
                                                                                        کلاس ترمودینامیک

                                                    به نام کشته گان راه آزادی

انگار نه انگار که نوروز هم انگار دچار همان رخوتی است که ما سال هاست در چنین روزهایی    می پوشانیم اش و در هیاهوی بازار و خرید و چاق سلامتی از باری فرار می کنیم که بر دوش مان بدجور سنگینی می کند.با این حال نوروز انگار فرصتی است که خط ممتد و بی نهایت زمان را جایی قطع کنیم و به نظاره بایستیم که چه کرده ایم و کجاییم و چه می کنیم.بایستیم و گردی از شانه بتکانیم و هوایی تازه کنیم و دلِ خوش، ره رو دوباره ی خط زمان شویم.خطی که به خاطر ما هیچ خاطرش آزرده نشده است.نوروز حدیث خانه تکانی است و فراغت از لحظه های آزار دهنده.انگار تنها در نوروز است که     می شود کمی از روزمره گی دور شد و به هیچ چیز فکر نکرد و جنگولک بازی درآورد.از دیوار راست بالا رفت ،رقصید و به در و دیوار اتاق ستاره ی درخشان چسباند.دکوری عوض کرد و از کتاب ها که ظاهرن به هیچ کاری نمی آیند خاکی گرفت.سال تا سال که می شود خط را قطع کرد در لحظه ای که از آنی هم کوتاه تر است و پشت اش هیچ نیست جز سکوتی ممتد،چشم انتظار چیزهایی بود که نیستند و دل مان بدجور طالب شان است.کسانی که باید دیده شوند.کارهایی که باید انجام گیرند و آرزوهایی که به زبان بیایند.شاید نوروز را بشود با تکرار رویا به سمتی کشاند که خود مظهر تکرار نباشد.ازش بوی کهنه گی و روزمره گی نیاید.داستان چشم و هم چشمی های بازاری نباشد.رخوت دعا را امکان ندهد و صلا در دهد که هان ای شب شور انگیز!

نوروز هر چه که باشد مجالی است،حفره ای ،ایستی در سیر جنون وار ابتذال . دستوری به دوری از  رمه گی.تن زدن از هفت صبح بیرون بودن،اطاعت کردن،دم نزدن. و نوروز تجلی آرزوهای برنیامده است:برکت نانی که نیست،سبزی حیاتی که زرد می زند،رونق سکه ای که از رونق افتاده است،زلالی آب و آینه  که کدر است،سرخی سیب عشقی که قیمت اش خدا تومن است که همیشه ایرانی پای سفره چشم انتظار بوده است  و امیدوار که هرسال باز سفره می چیده_ اول هفت شین  و بعد که در هم سویی با آن چه که برش تحمیل شده هفت سینی و آرزویی و انتظاری ناتمام تا ما که هنوز سفره و هنوز نوروز و هنوز آرزو. برای همین هم هست که می خواهم آرزو را بنویسم.نه دور دراز که همان ها که هر روز     می بینیم و تجربه می کنیم و خوش مان نمی آید:از سیستم حمل و نقل شهری تا پلیسی که ازش نترسیم تا مغازه داری که کم تر دندان گرد است وموبایلی که خط بدهد و نمی دانم چیزهایی از این دست.اما خوب  می دانیم که درست نمی شود که با این وضعیت همین است که خواهد بود.که جای دیگرمان دارد می لنگد آن هم چه جور. اما نوروز است و انتظار و آرزو که از همه ی این ها که بگذریم دل مان لک زده برای چیزی که گاه آن قدر دور از دست رس می نماید که گاهی فراموش مان می شود مختاری و پوینده و تمام کشته گان آزادی و همه ی بندیان آزادی و دل مان لک زده برای روزی و سالی که... و این نوروز که بگذرد چون نوروزهای پیش باز انگار همیشه چیزی کم بوده و هست که باید باشد و امیدمان به بودن اش . که اگر گنجی آزاد شده است هنوز تا وقتی که... اسیر همان چیزهایی است که شش سال از عمرش  و بدن اش را محبوس کرده بودند.که دل مان بهار می خواهد آن هم چه بهاری ومی شود آرزوهای خوب داشت برای همه ی کسانی که با هم اند ودر این عصر با همه بودن و با هیچ کس نبودن برای دو نفری که با هم اند.آرزوی خوب برای دوستان دیده و نادیده و برای نوع بشر که شاید روزی روی نیک روزی را به خود ببیند. و برای روزی که کاش ها سر سفره ی هفت شین و سین با ما نشسته باشند و آجیل بخورند.