بعد از بستن تعطیلی شرق به همان دلیل که خیلی ها از آوردن نام اش هم می هراسند جریانی شکل گرفته است در دفاع از خودسانسوری و سانسور.گویی مسئله نه بستن شرق و هر نشریه و رسانه ی دیگر که بهانه دادن به حاکمان در تسریع روند توقیف است.مسئله این نیست که به هر بهانه ای هر روز پیش پا افتاده تر حکم تعطیلی صادر می شود که این روزها برای عده ای نفس بهانه دادن مهم شده است و همه یک صدا به دادن چنین بهانه ای ایراد گرفته اند.آن چه که در این جریان اتفاق افتاده کنار آمدن با شرایط موجود است.کنار آمدن با سانسور و پذیرفتن این امر به مثابه ی امری غیر قابل تغییر. در اکثر مطالبی که در این مورد نوشته شده است این موضوع اصلی به کناری نهاده شده است.نفس توقیف مطبوعات به میان نیامده.کسی تیغ حمله ی خود را متوجه ی توقیف کننده گان نکرده است و کسی این مهم را یادآور نشده که یکی از اصلی ترین موضوعات این روزهای ما سانسور است و شکل درونی شده ی آن : خودسانسوری.همین توجه به بهانه هاست که باعث شده وضعیت به چنان درجه ای برسد که روز به روز بهانه ها کوچک تر و سخیف تر شوند و چنان مبهم که هر خط و یادداشتی را و هر موضوعی را در بر می گیرد.تئقیف کننده گان به مراد خود رسیده اند.بی آن که نگاهی متوجه شان شود کار خود کرده اند و در گوشه ای به قلم فرسایی هایی می نگرند که مصاحبه کننده و مصاحبه شونده را آماج خود قرار داده اند.تن دادن به وضعیت موجود به بهانه ی حفظ روزنامه آشکارا نشان دهنده ی عقیده ای است که تنها در آستانه ی انتخابات حیات خود را می جوید و حیات خود را در کنار آمدن با همین شرایطی می بیند که در سایه ی پذیرفتن و تن دادن به الزامات اش قدرت را به ارمغان می آورد غافل از این که این تیغ گردن های دیگر را هم خواهد برید...      

ناز انحناي کمر را گل گرفته اند
و صورت باران را خشکيده اند
پيچک را اتو
وابر را فراري
کرکره ها را پايين کشيده اند
آب از چاه و
سبز از باغ دزديده اند
باد را حبسيده اند و
دو دستي به تخت چسبيده اند
روياي قصه را هم کش رفته اند
و گفته اند اين بماند تا بعد

چيزي به شب نمانده است
چراغ را نفت کرده ايم.
                                        

                                                                                               18/8/85
                                                                                                 آبادان

چسبيدن به زندگي
با دو دست روغني

اين ماشين چرا  راه نمي افتد
چرا چيزها اين قدر بزرگ مي شوند

ول ام کنيد ديوانه ها
       ول کنيد
 داد نمي زنم
مي خواهم بوق بزنم
از سر راه کنار رويد
شايد سرتان نشکند

                                                                                               15/10/85
                                                                                                 آبادان

هزار دوزخ زشت را آورده ام
تا بهشت را
 بر درگاه اتاقي که بود  چال کني

اين   من ام قديس روياي جنوب
با تسبيحي که يک دانه کم دارد

تسبيح بگو    بلند    تا نام ات را   بلند   بشنوم

                                                                                                    آبادان
                                                                                             بامداد21/4/86