برای اعدامی های کوچک

 مرگ حلقه تنگ می کند

                    بر گلو

 قد می کشد تا طناب

آرام می شود   بر چارپایه ای مضطرب

 و قرص هایش را به موقع می خورد

وقت اش رسیده است

 از درخت میوه بچیند

وقت اش رسیده است

بند کفش اش را ببندد

یاد گرفته است ساعت را

 و حالا که یاد گرفته است

 می داند وقت اش رسیده است

- وقت اش رسیده است

 وقت اش رسیده است

 پس دمپایی اش را می پوشد

ساعت دوباره کوک می شود

                        کوک  ِ کوک

این شعر  و دو شعر دیگر را در  مجله ادبی پیاده رو  بخوانید.

 و دو شعر در نشریه ادبی گاف.

اتاق شب - عکس های شباویز