مرگ در می زند
من پیر شده ام
و گیسوان این سال هایم
از رنگ خونی پلاسیده بر خیابان خبر می دهد
مرگ در می زند
من پیر شده ام
و بارانی که خواهد بارید
رنگ رفته را بر نمی گرداند
مرگ در می زند
و آن که بر این خیابان افتاده است
شناسنامه به همراه ندارد
(از دفتر خیابانی ها) ۱۹ مرداد ۸۸۱)
زمین و آسمان ِ پنج دقیقه هواخوری
و یک تکه نان
تمام سهم ماست
از هزار و یک شب ِ رویاهای ِ بی برو برگرد
شهرزاد مرده است
قاتل اش در کنج نمی دانم کجا
وسلطان رویای هزار و دوم را مزمزه می کند.
۲)
نریزید
نریزید
هنوز کمی مرده ام
سه بار دیگر بلندم کنید و
پیغام بگذارید به روح مرحومم
قسم
کاری به کارتان ندارم
لامذهب ها!
چند بیل به یک نفر
هنوز کمی خاک مانده است
بقای عمرمان
قول می دهم
جایی نمی روم
همین جا
یک نفس برایتان
یا سیگار می کشم
یا طرحی از عالم معهود
که پایم به آن باز نمی شود
اگر خواستید بار گناهان تان را هم
دیگر نریزید
دنیا خاک زیادی ندارد
این دو شعر را در امضا بخوانید.
برای اعدامی های کوچک
مرگ حلقه تنگ می کند
بر گلو
قد می کشد تا طناب
آرام می شود بر چارپایه ای مضطرب
و قرص هایش را به موقع می خورد
وقت اش رسیده است
از درخت میوه بچیند
وقت اش رسیده است
بند کفش اش را ببندد
یاد گرفته است ساعت را
و حالا که یاد گرفته است
می داند وقت اش رسیده است
- وقت اش رسیده است
وقت اش رسیده است
پس دمپایی اش را می پوشد
ساعت دوباره کوک می شود
کوک ِ کوک
این شعر و دو شعر دیگر را در مجله ادبی پیاده رو بخوانید.
و دو شعر در نشریه ادبی گاف.
اتاق شب - عکس های شباویز
و مادرم از میان قوطی ها
شیری به من داد
که حالا مثل شیر
درست میان معرکه ایستاده ام
و با خودم دست به گریبانم
تازه گی ندارد
جای پلاک روی گردن ام
و تازه گی ندارد چنگی که می زنم
آن بالا هورا می کشند
آن بالاها دارند می خندند
آن بالاترها یکی یکی دست می زنند و
باز بالاتر یکی هست که کیف می کند
دست ام به هیچ کدام مان نمی رسد
سینه خیز بر می گردم.
۲ فروردین ۸۷
آبادان
غمی نیست
تنها آبی می چکد از طاقچه ی بالایی
و می رود
آن که لب از باغ برداشته بود
هیچ
آیینه
به کسی خیره نیست
غمی نیست
و آن که می رود
از غم
تنها
کلاهی به سر دارد.
۲۳ مهر ۸۵ آبادان
و دو شعر در مجله ی اینترنتی امضا
ترانه ای غمگین
و ابری رانده از کوه
ماه لای سجاده
خواب اش برده مانده است.
۲- دریای سپید به روشنی می خواند
از پس چهار فصل و چهل سال اندوه
تا چراغ دریایی
دوازده ناقوس
و شاید بیست و چهار ضربه
ناخدا یکی یکی می شمارد.
۳- گفتم از داغ این نخل ها
تک و توک
که شعله می گیرد
دود می شود
و در کنار جوی آبی
بی کار
خواب اش می برد.
ماه ِ سجاده خیس شده است.
- اَه یادم نمیاد
هژده ستاره در باد
به روالی معکوس
خاموش می شوند و
ابر با خیالی راحت
کنار می رود
تیر می کشد نخاع شب
و آه با صدا خلط می شود
و صدا با ضجه های مبهم چوب
به روزی می افتد
که یک شب
زایید و مرد
اما من
مدرک گرفته ام
کارم شده حراج خورشید
ابر وصله می زنم
به سربند هر فصل
و در روالی معکوس قد می کشم
در این گیر و دار
باید مواظب باشم
آدم بزرگ ها له ام نکنند
آن ها که وارونه آن بالا نشسته اند.
آبادان
و یک شعر از رضا بختیاری اصل
برای عزت ابراهیم نژاد که رفت برای همیشه پشت شعرها قایم شد
اوایل فصل بوسه بود
و ما
در انتهای یک روز رمانتیک
نشسته بودیم.
نه چای
نه پرتقال
نه غصه
که عشق می خوردم
– و این جا چقدر آرامش است؟!
بیرون قهقهه
بیرون عربده
بیرون دروغ می بارید
- و آنقدر روح معطر می شود
از تبسم چشمش که نگو!
و زنبق زمستان پوشده با مخمل صدای پوران:
- عید اومد بهار اومد می رم به صحر
ا عاشق صحرایی ام بی نصیب و تنها...
و ایستگاه راه آهن
مسافرانی که راه ملکوت را گم کرده اند
- لعنت بر تو!
پشت کدام شعر قایم شده بودی؟
می روند.
اواخر فصل بوسه بود
و ما
در ابتدای یک شب کلاسیک
ایستاده ایم.
اول
پله از من پایین می رود
آدم ها بالا
و من روی صندلی ای نشسته ام
که برمی گرداندم
چهره ات آیینه ای است
که حرکت می کند
و چهره ات موج بر می دارد
می خندد
محو می شود
و گیج تصاویری که از پشت سر می گذرند
به دیوار سلام می کنم
هرچه می دانم می نویسم
و می روم به زندگی
با طعم کمی باروت
که نم برداشته است.
دوم
پیراهن از تن ات می افتد
نگاه از تو بالا می رود
نگاه در تو بالا می ماند
نگاه می مانم
و چشم های بسته
به لمس آن چه دیده اند
با خود حرف می زنند
پیراهن از تن ام در هوا راه می رود.
شعری از من در وازنا
ناز انحناي کمر را گل گرفته اند
و صورت باران را خشکيده اند
پيچک را اتو
وابر را فراري
کرکره ها را پايين کشيده اند
آب از چاه و
سبز از باغ دزديده اند
باد را حبسيده اند و
دو دستي به تخت چسبيده اند
روياي قصه را هم کش رفته اند
و گفته اند اين بماند تا بعد
چيزي به شب نمانده است
چراغ را نفت کرده ايم.
18/8/85
آبادان
چسبيدن به زندگي
با دو دست روغني
اين ماشين چرا راه نمي افتد
چرا چيزها اين قدر بزرگ مي شوند
ول ام کنيد ديوانه ها
ول کنيد
داد نمي زنم
مي خواهم بوق بزنم
از سر راه کنار رويد
شايد سرتان نشکند
15/10/85
آبادان
هزار دوزخ زشت را آورده ام
تا بهشت را
بر درگاه اتاقي که بود چال کني
اين من ام قديس روياي جنوب
با تسبيحي که يک دانه کم دارد
تسبيح بگو بلند تا نام ات را بلند بشنوم
آبادان
بامداد21/4/86
مشتی سیب و انار
اگر باران هم بیاید بهتر است
آن وقت
از لا به لای دود سیگار
برایت شکلک درمی آورم
و انار دانه می کنم
سیب هم بماند
برای بعد
۸۶/۳/۱۹
آبادان
من خوش- بخت ام
خیلی زیاد
چرا که یکی از آنان نبودم
زنده ام
و دارم شعر می نویسم
خدا را هزار مرتبه شکر
اهوازـ لب کارون
۱۵ بهمن ۸۵
روز اول
هرچه بگویی
به باران
به باد
به برگی که بریزد یا
چه روز قشنگی است
و کاغذی که می شود با آن
از همین نیمکت
این لباس آبی
از تو چه پنهان
نگاه ات را چه بدزدی
چه پشت پرده ای از
آن واژه
آن یکی
نه که سرخ باشد یا
چیزی مثل این
که بعد این همه بار
این دفعه
باید بگویم
ولی
خجالت می کشم.
آبادان
27/5/85
به مهدی بهپور
و فیلم نامه های ننوشته اش
(۱)
نوشته ای
که بنویسی
چیزی ـ خطی
و نگاهی تصویر می شود
لای انگشت هایت
قطره قطره خیس می کند
آبی که دستان ات را شسته است
با این همه
آن سکانسی که باید
این شعر را تمام کند در نمی آید
که نمی آید
(۲)
حوض فیروزه و
طاقی قدیمی
نمایی به بیرون
فصل بعد را می شوداز خیابان گرفت
یا از فرهنگ سرای انقلاب
از چرتی که می زنیم
ایستگاه مترو
حتا می شود برگشت
آبی به صورت زد
و برای پایان ماجرا
اتفاقی ساخت
(۳)
سیگارت را آتش زده ای
که گر گرفته است این ماجرا
دیده نمی شود
خوابی که می بینیم
و از برف و باران
درخت ها خاکستری اند
آذر ۸۴
کلاس ترمودینامیک
و به یاد مختاری و پوینده
و گنجی و زرافشان
این باشد تا بعد:
سکانس یک
چهارراه و
یک دختر شب
و من که می روم
سکانس دو
چهارراه و
یک ماشین آبی
و من که می روم
سکانس سه
چهارراه و
.
.
.
من که نقاش شده ام.
یلدای ۸۴
با یاد زندانیان سیاسی
و به یاد مختاری و پوینده
و گنجی
از شعرهای قدیم که تایپ شده بود این یکی رو می ذارم :
نيامده گردن می خورم
در خيال هر نگاه
زائده ای که صاف راه می رود
سربالا فکر می کند
و پس کوچه های شهر ممنوعه تا معراج خدا را
پرسه می زند
به گمان ام
تيزی شمشيرها
از باريکی گردن ما بود
اگر ول گرد نبوديم
آزاد هم رفت......
پرنده ها
به تماشای بادها رفتند
شکوفه ها
به تماشای آب های سفید
زمین عریان مانده است و
باغ های گمان
و یاد مهر تو
ای مهربان تر از خورشید
و به یاد مختاری و پوینده
و گنجی
برای ما که دنبال سال گردها و مناسبت هاییم تا باقی سال را با خیال آسوده از فکر و دغدغه،بگذرانیم ـ چیزی که البته سخت است ـ دیروز سال گرد زمین لرزه ی بم بود و این که دو سال گذشت.پس در این روز باید یادش را گرامی بداریم! اما... اما در شرایطی دهه ها زندگی کرده ایم که رسمی و غیر رسمی مناسبت ها و سال گردها و روز فلان و بهمان مان آن قدر شده که برای همان بی دغدغه گی هم باید روزی گذاشت و مناسبتی ،شاید در یک روز به سراغ مان بیاید.اما تا نیامده باید به دنبال هر روز و هر نشانه رفت.یقه اش را گرفت،بسط اش داد و در کلیت جامعه ای که داریم با حواشی و سوراخ - سنبه هایش،سر به سر وضع موجود گذاشت و با واقعیت عریان دهن به دهن شد.چیزی که فعلن در این خواب خرگوشی به مذاق مان خوش نمی آید. و در این خوش نیامدن گویی جامعه ی جوان ادبی «پیش رو» تر از دیگران است.
برای گنجی و بم
خلاصه ی حیات ما
۱- عرق اش را پاک نکرده
دوباره مهیا می شود:
یک سنگ و
یک بیل و
مشتی خاک
و دیگر تمام.
ـ بریم سکانس بعدی
۲- آن چه بر سرم می ریزد
مشت مشت
آخرینٍ روز است
تا خوب بخوابم و
آرام باشم
تا...
۳- خمیازه ام را قورت می دهم و
بلند داد می زنم
ـ می خوام برم دششویی
یک روز و
یک شب دیگر
منها می شود
نقطه از اول.
تابستان ۸۴ آبادان
در مرگ شاعر شعر باید گریست
آتشی هم رفت...
(با همه ی حرف ها)
با همه غم هاى دنيا آشنايم من
با غم دريا كه اقيانوسش از دامان خود رانده
با غم درياچه كه از آغوش دريا دور مانده
با غم سنگى كه تنديس ونوسى خاص بودن سنگ گورى شد
منیرو روانی پور
شاپور جوركش:
آتشي در آنسوي خاك و آب بيدار است
اين شاعر معاصر با بيان مطلب بالا افزود: تضاد بين نيازهاي روزمره و حفظ تعهد اجتماعي بالاخره آتشي را از درون درهم شكست. پذيرش بعضي جايزهها مثل پيوند كليه است و با بعضيها نميسازد. وجدان بيدار او از سويي به آن همه آثار ماندگار سرچشمه ميداد و ازسويي نميتوانست بر ناملايمات اجتماعي چشم ببندد. اين شاعر معاصر با بيان مطلب بالا افزود: تضاد بين نيازهاي روزمره و حفظ تعهد اجتماعي بالاخره آتشي را از درون درهم شكست. پذيرش بعضي جايزهها مثل پيوند كليه است و با بعضيها نميسازد. وجدان بيدار او از سويي به آن همه آثار ماندگار سرچشمه ميداد و ازسويي نميتوانست بر ناملايمات اجتماعي چشم ببندد.
این شعر رو به خاطر«مهدی بهپور» می گذارم.وقتی در این بی حوصله گی و یخ زده گی ذره ای امید و گرماست:
ساعت نه شب
درست ساعت نه شب
می آيند برای جمع کردن
و نشان مان را پاک می کنند از هر کوچه
حيات
آن ور ديوار برای خودش
پيچ و تاب می خورد و
سوت می زند
ساعت نه شب
ساعات اوج مصرف تخمه و شيرينی
و صرف شام
اگر گير بيايد
آن وقت شب
تميز و پاکيزه
بوی ادکلن می دهد و
پا روی پا
تا دير وقت بيدار می ماند
بعد
وقت اش که شد
آهسته خواب اش را صدا می زند
برای صبح کثيف
تا دوباره
شهر از نو
ساعت نه شب
درست ساعت نه شب
بيايند دسته دسته
برای پاک کردن نشانی ها
ماموران شهرداری
نه من هراس ام نیست:
زنگاه و ز سخن عاری
شب نهادانی از قعر قرون آمده اند آری
که دل پرتپش نور اندیشان را
وصله ی چکمه ی خود می خواهند
چو بر خاک برافکندندت
باور دارند
که سعادت با ایشان به جهان آمده است
باشد! باشد!
من هراس ام نیست
چون سرانجام پر از نکبت هر تیره روانی را
که جنایت را چون مذهب حق
موعظه فرماید می دانم چیست
خوب می دانم چیست.
(شاملو)
یک مرتبه تصمیم گرفتم شعر بذارم با همه ی اون چیزی که هست و هستم. باید ادامه داد و رفت از هر راهی که میره چه شاید فقط باید رفت.ایستادن تنها کمکی است به مردار دوستان عصر مهرورزی.خبرهای این روزها خوشایند نیست.خطرناکه.از احضار و تهدید روزنامه چی ها و بلاگرها تا ... و در این شرایط فقط باید گفت زنده ایم هستیم و می مانیم:ما نه شما.
یک وبلاگ جدید.صمیمی و نزدیک ترین دوست من.از سال های مدرسه تا حالا که او جایی و من این جا.با توجه به رشته ای که می خونه باید بلاگ خوبی از آب در بیاد.توضیح بیش تر اگر خودش خواست میده:سوراخ تو دیوار
اما
شعرهای ماه مهر:
چيز خور نگاه ات که شدم
راه ام را گم کردم
مانده ام غريب
در حوالی دست هایت
و پايم نمی رود
نشان ات را که پرسيدم
خنديدند و دری را نشان ام دادند
که باز بود
حالا
من مانده ام با جيب خالی
و معده ای که درهم است.
اگر باران بیاید خیس می شوی
به همین راحتی
سرما می خوری و
آن وقت بوسیدن ات به تعویق می افتد
تا چشم کار می کند آب است و تو
خیس که هیچ
غرق اگر نشوم خوب است
پچپچه ای دراز و
کار از کار می گذرد
.
.
.
نود و هشت
نود و نه
صد.
و به یاد مختاری و پوینده
و اما ادامه ی شعرهای کوتاه...
6- شب روز بدی است
که ماه جای مهر می نشيند و
نمی تابد
6/3/82
7- تو شمعی
اما من پروانه نيستم
تو را روی طاقچه
زير آيت الکرسی می گذارم
و فوت می کنم .
8- من زاده می شوم در تو
چون خورشيدی در پگاه
رويش بی قرار صبح
در انکار هجو شب
به شکرانه نماز قضا می خوانم.
3/6/82
9- بالرين رويای من
می خواست بخوابد
چراغ بوتيک را
خاموش کرد.
28/11/82
10- خواستم از عطر گونه های
تو با خودم حرف بزنم
توقيف ام کردند.
28/11/82
هيچ حرفی نيست جز همين ها که هر چند وقت يک بار به روز می شوند و رخی می نمايند.حرفی نيست جز قلم هايی که مدام فرسوده می شوند و کاغذهايی که پاره می شوند و به حساب هم نمی آيند . جز جدال هر روزه ، جز بی قراری
رويا _ نه ! خاک پوسی رويا ، جز نبش قبر هر چه می گذرد بلکه ، جز..جز من که «بايد»اين وبلاگ را گردگيری کنم.شباويز را. شب...سکوت...من.نه هيچ حرفی نمانده است جز...
و به یاد مختاری و پوینده
اول:
این ها دنبال مصادره کردن همه چی هستند به نفع خودشون ، چیزهایی که هیچ ربطی به شون پیدا نمی کنه هرجور که نگاه کنی.حالا هم وقاحت را به جایی رسوندن که در برنامه ی مضحک مهتاب مثلن برا فرهاد بزرگ داشت می گیرن.فرهادی که یک عمر ممنوع بود و مسکوت، تازه جمهوری اسلامی یادش اومده که فرهاد رو بزرگ بداره!بعد مرگش .وقتی که صداش نمی رسه بگه:هوی من با شما نمی خونم. و عمری شرف اش را گذاشت وسط و برا این ها نخوند. ولی این جا وقاحت حدی نداره.هر چقدر هم پوران گلفام و ما داد بزنیم، بازم صاف صاف تو چشمامون زل می زنن و از فرهاد می گن،رو صدای فرهاد تصویر خودشون رو پخش می کنن.نامردها!
«...آقاي ضرغامي ، اين روزها "شبانه" را با شعر "احمد شاملو" پخش مي كنيد : "عمو يادگار، مرد كينه دار ، مستي يا هوشيار ، خوابي يا بيدار ؟ ... آخرش يه شب ماه مياد بيرون ، منو مي بره از ته زندون..." كليپ هم برايش مي سازيد . كدام زندان ؟ كدام ماه؟ كدام عمو يادگار؟ آقاي ضرغامي براي يك دستمال نيازي به آتش زدن قيصريه نيست . فرهاد را همچون گذشته فراموش كنيد . آنها كه بايد او را از ياد نبرند، بسيارند و بيدار. فرهاد به هيچ رس نه دولتي نيازي نداشت و ندارد.
جناب آقاي ضرغامي، به عنوان نماينده قانوني فرهاد و صاحب امتياز رسمي آثار وي مجددا اعلام مي كنم كه آن سازمان به هيچ وجه اجازه پخش آثار فرهاد مهراد را ندارد.»
پوران گلفام
22 خرداد 1384
دوم:
ديدارکه به قبرستان باشد
آخرش هم حتمن
من بايد
ساک به دست
رد کفن ام را بگيرم
بخوابم توی تابوت
تا اهواز
جيک ام در نيايد مرده ام
بعد هر کجا هستم
به درک
اناری را که می خواند
در غروب
تماشا کنم
سرم را بخارانم
و از موهای شما تا بال شعر
مثلن پرواز و از خوشی
هلو
عکس ام قشنگ بيفتد
بشکند
بی صدا
هيس
دارد حرف می زند.
برای همين هم هست
که می گويم
چه فرق می کند
قبرستان به کجا باشد
و مرده شور از کجا
و آب را برای چه می خواهند
وقتی مرده ام و جيک ام هم در نمی آيد.
از پاییز82 تا تابستان84
با یاد زندانیان سیاسی
و به یاد مختاری و پوینده
اول:
اين بار اول شعر می گذارم.دو شعر با فاصله ی زمانی نسبتن زياد.اولی جديد است و مال همين روزها درآبادان و ديگری تابستان دو سال پيش در تهران .
شامی دو نفره
تختی دونفره
پتویی دو نفره
پشت پرده
و کلاهی که سرمان می رود
از نو
من
بی قرارت ام
یارو
چه خبر است؟
20 مرداد84
سه سرود روشنايی
(1)
خواب کوتاه ترین فاصله است
بین سرانگشتان تو تا من
قرص خواب می خورم
می خوابم
و در خیال تو دفن می شوم
(2)
راهِ میان بری است خواب
از آشیان من
تا بستر تو
کمربندی را رد می کنم
_کارگران مشغول کارند_.
(3)
تا آن جا که تویی
در خواب می بینمت
این برفک ها اگر بگذارند.
3شهریور82
امين زنگنه درصدد نشريه ای الکترونيکی در حيطه ی ادبيات با نام اعتراض است (گرچه من با اين نام موافق نيستم) . اين نشريه از طريق ای ميل ارسال خواهد شد . در صورت تمايل مقالات ، اشعار و داستان های خود را برای من يا با مراجعه به وبلاگ حرام زاده برای امين بفرستيد.
سوم: يک وبلاگ جديد:سياست در نيم روز
چهارم:
به نظر من اگر گنزو از حال و هوای مراقبه و مديتيشن در بياد و به اطراف اش جدی تر نگاه کنه خالق متن هايی می شه که هم از بعد زيبايی شناسانه و هم از بعد محتوا قابل بحث اند.امری که ظاهرن خودش به اون آگاهی پيدا کرده و يا لااقل نتوانسته از هجوم عناصر محيط پيرامون به درون اش جلوگيری کنه . قبلن هم به خودش گفته ام که از درون گرايی محض بودايی و اين جور مکاتب در جهان امروز که فرد مستقيم با عناصر مادی وحشتناکی روبه روست خوش ام نمياد و آن را نوعی انحراف از بحث از سوی سيستم سرمايه سالار می دونم ( باشگاه هجو ازاين وبلاگ ) و خوش حالم که نوشته های اين روزهای اون به راهی ديگر رفته. چند متن جديدتر اون درگير با زندگی است.از آدمی است که دارد در شهری مثل اهواز و کشوری مثل ايران زندگی می کند.مشکلات و دغدغه های خودش را دارد و اتفاقن آدم بی خيال و « به من چه» گويی هم نيست.می بيند و می زيد و چون اين کاره است ،می نويسد.به نظرم بايد منتظر کارهای بهتری در طول زمان از او بود.
بمب گذاری های اهواز موضوعی است که او آن را ديده از نزديک لمس کرده و نوشته است.متنی که در پس آن چهره ی کريه تروريسم نهفته است:
اما من نه...
من یکی از آنها نبودم.
یکی از همان روزهایی نبود که از دبیرستان برمیگشتم. از آن روزهای ساده و گذرایی نبود که توی گرمای ظهر وحشی اهواز سوار اتوبوس می شدم و با بوی تند عرق و شرجی از کیانپارس می آمدم تا امانیه. تا از روبروی بیمارستان رازی رد بشوم، از روبروی فرمانداری رد بشوم، نیم نگاه بی حوصله ای به تالار شهر بیندازم و نزدیک فلکه ساعت عرق پیشانیم را پاک کنم و پاک کنم تا اتوبوس گلستان بیاید...
من یکی از آنها نبودم.
حالا دیگر اصلا آن زمان گذشته بود. همهً آن روزها من را از اتوبوس های فشرده به خنکی کولر خانه رسانده بودند و به غذای همیشه آماده و به لیوان لیوان دوغ خنک و به چند ساعت خواب زیر دلچسبی کولر وبعد به شبی دیگر و روزی دیگر... و حالا سالها گذشته بود.
من یکی از آنها نبودم.
از روبروی فرمانداری رد نمی شدم. صدای انفجار را نشنیدم. ندیدم که یک ماشین پراید یکهو می ترکد و موج عصبانیش تا چندین متر آن طرف تر آدمها را می کوبد به سختی دیوار. و من آنجا توی ایستگاه منتظر اتوبوس گلستان نایستاده بودم. سایبان ایستگاه هم بر روی سر و تنم آوار نشد. آن روز همان روزی نبود که من رفته بودم به سازمان مدیریت و برنامه ریزی تا از آبسردکنش آب بخورم. پس ندیدم که آجرهای مهربان و با استفامت یکی یکی از سقف می ریزند به زمین. و ندیدم که آدمها قبل از اینکه توضیحی در مورد "حادثه انفجار مرگ بار چهار بمب در اهواز" از تلویزیون بشنوند، سرخی خونشان را مثل خندهً تهوع آور دو ردیف دندان پوسیده روی تنشان می بینند، یا نمی بینند.... اصلا از آن روزی که بی سر و صدا توی سازمان مدیریت و برنامه ریزی آب خورده بودم چهار سال می گذشت.
من یکی از آنها نبودم.
آن پسر بچهً بستنی به دستی نبودم که مادرش او را به ماشین پرایدی تکیه داده بود تا بند کفشش را برایش ببندد. آن زن عربی نبودم که عرقش را اوف اوف پاک می کرد و با دو دسته سبزی روی سرش از جلوی در فرمانداری به سمت فلکه ساعت می آمد. آن مردی نبودم که پیرمرد پرونده به دست را برای یک امضا سر می دواند و آن پیرمرد پرونده به دست نبودم که مردی برای یک امضا در سازمان مدیریت و برنامه ریزی سر می دواندش.
من هیچکدامشان نبودم. نشان به آن نشان که این وبلاگ باز هم با امضای "هایدنسیک" به روز شد !
و بدون شک در این مرکز کامپیوتر نسبتا شلوغ تا وقتی که من ترکش کنم هیچ بمبی منفجرنخواهد شد !
مطمئنم !!!
با یاد زندانیان سیاسی
و به یاد مختاری و پوینده
گنجی کجاست؟ که آواز غریب اش چنین نزدیک می نماید.
در حالی که نظام اعتصاب او را تکذیب می کند،همسرش از بی هوشی او خبر می دهد.
اول:
(1)
از این برهوت_انسان
در این برهوت_زمین
باغی حاصل شد که باغ نبود.
17/1/82
(2)
در زمین ترد رفاقت
به پای کوبی برخاستم
خاک در چشم ام شد
اشک ام در نیامد.
17/1/82
(3)
دارایی من ،تمام جهان است
با تنهایی اش
و یک خیابان
که با من می آید و می پیچد.
19/2/82
(4)
برای تو
یک خیابان می شوم
بگذر
ته کفش هایت بوسه ای است بر لبان ام.
2/3/82
(5)
«هر روز بی تو روز مبادا است.»
قیصر امین پور
تورا می خواهم
برای روز مبادا
که حراج ات کنم.
تیر82
دوم: سوم:
ترانه های این روزها به دل ام نمی نشیند.همه های و هوی و بزن و بریم. فکر نکنم بیش تر از یک هفته کار برده باشند.«هنرمندان» خواننده ی پاپ داخل و خارج هر روز به قول خودشان کاری جدید ارائه می کنند:ایتس..ایتس..ایتس.آهنگ هایی که حتا شرف رقصیدن را هم برده اند.اما گیر می آید ترانه ای که بتوان «شنید».کار برده باشد.چیزی خرج اش شده باشد که بگیردت و در این آشفته بازار مملکت مان دم از بی خیالی و برو خوش باش و عشق های دم پایی و سکس نزند.بگوید از چیزی که هر روز بر روزمان می رود:
آلبوم عکس فوری با ترانه های شهیار قنبری،آهنگ و صدای مهرداد و هم راهی گوگوش از وبلاگ دانیال.
نامه ی پیوست دفاعیه ی حسین قاضیان متهم پرونده ی نظرسنجی که پرده از شکنجه ی خود برمی دارد.
چندی پیش معاون آگاهی ایران از اعمال شکنجه در بازداشتگاه ها خبر داد.
با یاد زندانیان سیاسی
و به یاد مختاری و پوینده
حسین.م:خوشحالم كه مي بينمت. در آشفته بازاري كه نمي توان نشاني از كسي يافت، يا كه كسيش را شناخت، همين غنيمت نيست كه دوستي را بيابي؟ چند شعرت را خواندم و مي داني كه من شعر نمي دانم. هميشه حسّي دوگانه نسبت به شعر مرا آزار داده ست: ميلِ دَرَش پناه جستن و معنا يافتن و ديگري ترس از معنا باختن در همان لحظه و وادادن به اعتراف در لفافه ي كلماتِ از هم پاشيده. يعني تسليم به همان "ميل به اعتراف"ِ سابق: بتوان بسياري چيز ها را گفت و حرف ها را زد ولي به قاعده-گريزي و پاره-پارگيِ شعر اميد وارانه چشم دوختن كه با آنكه همه چيز عيان است، به تملك كسان ديگر در نيايد: رازي ناگشوده و زيبا. برات آرزوي موفقيّت دارم ولي مواظب باش كه شعرت انيسِ تنهاييِ كسي نشود. كسي آن را در شبي تار و بي اميد نخواند. برايِ جانهايِ كوچك و روحهايِ بيمار نسرا. بگذار صلابتِ تغيير در آن باشد. روحي در آن بدَم كه پيشتر نزيسته. آرام منشين. زانو نزن. به بغل دستيت بكوب. با پُتك.
حسین یکی از دوستان خوب منه . با این حال فکر نمی کردم در مورد شعر چنین نظری داشته باشه که البته با نظر من در مورد شعر که قبلن نوشتم هم سو است.بیش تر فکر می کردم به شعر و هنر ناب اعتقاد داره.برام جالبه.شاملو در یکی از سخنرانی هاش با اقتداری که بر کلمات ش استواره می گه:<هدف شعر تغییر بنیادی وضع جهان است>و من به این شدیدن اعتقاد دارم.اما از نظر من مجموعه شعرهای یک نفر نشان دهنده ی زندگی اوست.تمام زندگی با در همه ی لحظات اش.
نمی توان گرفتار بود و از آن خلاصی جست.من به عشق فرازمینی اعتقاد ندارم(آن طور که برخی دوستان نوشته بودند-علی و مهروداد).هر چه هست همین احساسی است که یک باره چنان پُرت می کند که نمی توان فرار کرد.
محمد مختاری:<هرگاه آدمی یا ابعادی از هستی او حذف می شوند،شعر و هنر که وجودشان موکول به آزادی است،در پی حفاظت از ارزش های بشری و پایداری آدمی در راه آزادی بوده اند.و در چنین موقعیتی است که شعر و حیثیت انسانی چنان در هم گره می خورند که به مهم ترین نمود پایداری در برابر هجوم عوامل غیرانسانی بدل می شوند.>
با این توصیف می توان به وضعیت شعر امروزـچه از لحاظ زبان و چه از لحاظ محتوا-نگاه انداخت.و برخورد مخاطبان را سنجید.باید جدی تر به علل روی گردانی مخاطب عادی از شعر پرداخت.
هیچ چیز مثل هیچ چیز نیست
نه باد معنی باد می دهد و
نه باران یعنی طراوت
و نه کلاغ همان کلاغ قدیم است
چیزی همین دور و اطراف
باید گم شده باشد یا پیدا
و چیزی باید فرود آمده باشد پنهانی یا پیدا
و شب باید کش آمده باشد آن قَدَر
که رنگ اش بپرد زرد شود بخوابد
و من هم باید نشسته باشم
این جا رو به دیوار
و با یاد چشم هایی که باید باشند
تسبیح می چرخانم و
روم به دیوار سوت می زنم
۴تیر۸۴
از امروز دوباره پس از وقفه ای سه ماهه دوباره می خوانم : خواندن شباویز در سرزمین گل و حوری و ایمان که همه چیزش به همه چیزش می آید.
هر هفته و در هر فرصت...
زمانه ای است که ...
دوم:
«در همانی ها» برای ژاله
که همه چی بدون او وحشتناک است
۱-خواب چشم های تو
وَ دمی که فرو می بری
آشفته ام شاید
که برمی خیزم هر صبحگاه
وَ هوا می شوم آنی بعد
خواب چشم های تو
و دمی که فرو می بری
2-تاق موها وُ
داغی لب
وَ رعشه ای که بر می آید در اوج
پلک هایت آرام بسته می شوند
وَ در آغوش ام
آرام می خوابی .
3- چتر موها وُ
خنکای لب های صورتی
وَ نفس های شمارنده تا صبح
اینک ما وُ عشق بازی گلبرگ وُ ژاله
آرام عکس مان را بر می دارند .
4- سلانه
سلانه
تا صبح
در بستر یک رویا وُ
هم آغوشی باد و ستاره
این جا نشسته ام وَ ساعت را کوک می کنم .
* تو آفتاب وُ
آب برکه ای که من ام
با تبی تند برمی خیزم
از اشتیاق ات چلیده می شوم
وَ در دوری ات می بارم .
* روده درازی چاه وُ
ریسمان پوسیده
وسوسه ی سمج
لابه لای نگاه
وَ سنگی که پژواک اش نمی آید
آن سوتر کلاغ می خندد .
اردی بهشت84
دست ام به تو نمی رسد
که نیشگون بگیرم ات
گیس ات را بکشم
جیغ بکشی
دستم اندازه ی این کاغذ و خودکار هم نیست
تا سیزده ساله بشوم
قدم هم خیلی کوتاه است
نگاه ام اما ...
سایه ی غروب را خط می زند
دست مان به هم نمی رسد
۲۲اسفند۸۳
هنوز
شعرهایم بوی گند تو را می دهند
و دفترم نشان ات را در خود پاک نمی کند
نطفه از تو بسته ام
و کودک قنداقی ام
دایم خودش را خیس می کند
روزگارم خیس می شود
و عرق پیشانی
نوید طفلی دیگر را میدهد.
آبان۸۳
روزبه ک یکی از دوستان نزدیک منه که بعد از راه اندازی وبلاگ یه بحث قدیمی درمورد ادبیات و شعر و به ویژه شاملو رو در بلاگ راه انداخت.
البته تاحدودی باهم در مورد انضمامی(جهان عینی و واقعی) بودن شعر تفاهم داریم ولی بحث بیش تر درباره ی شعر عاشقانه است.کامنت روزبه و یادداشت من درجواب اون در ۱۲بهمن شروع بحث بود که ادامه پیدا کرده همین.
از دوستانی که نظر یا لینک داده اند ممنونم.
حالا دو شعر.اولی به مناسبت ۸مارس روز جهانی زن:
(۱)
دختران شعر
لعبتان روزمره گی
و مریم سرگردان بود
که تن به عمل ترمیم داد
(۲)
مریم
دختر همسایه بود
که تن به ترمیم نداد و
تکفیر شد
(۳)
هنوز
مریم
باکره بود
وقتی جنین اش را سقط کرد
تیر۸۳
و دومی:
نه نان و تبر
که چشم های تو
ارمغان این چند سال اند
در کوچه های خالی افتاده در خواب ما
با تنها خاطره ای دور از آن همه صدا
که انگار یخ زده چسبیده اند
به دهان هایی که در هوا باز باز...
حالا فقط نان می خواهند و
ای کاش فقط بوسه
و گرمایی که آب کند یخ این سال ها را
یکی این قاب را بردارد
بگذارد جایی که دست هیچ تنابنده ای به آن نرسد
می خواهم دست بشورم از خاک و
از خواب پریشان ام
تکه نان سوخته را پرت کنم
تا دهان های باز و مشت های گره
ببینند رویا هم دروغ می گوید
خودمانی بگویم
خمیازه ام را که تمام کنم
مشت ام را که باز
چیزی نمی ماند جز چشم های تو
که خیس این هوایند.
بهمن۸۳
امروز روز ترم جدیده برای من و جدید برای وبلاگ.میخواستم شعر جدید بذارم که یادم رفت یادداشت کنم و همرام بیارم.ناچار به حافظه ام برمی گردم.
یکی دو روز آینده با شعر جدید و البته توضیحی بر پیام های دوستان و نیز یکی دو یادداشت و مقاله می آیم.از نظرات دوستان ممنونم.
پایدار باشید
نه من ابر بودم و
نه تو باد
که هر کجا خواستی بیایم
قلبی پرچ شده بود به سینه ام
در انتظار نسیم
سفره ای گشوده
برای کلاغ تو
حیای گربه کجا بود؟
مهر ۸۳
خود را به خواب زده ای
من اما
خیابان خواب کدام رویایم
که هنوز سرم بوی سبزی می دهد
و چشم هایم آلبالو گیلاس می چینند
تو رفتی و
شانه هایت را به دیگری بخشیدی
و من در شب هفت تو
آن قدر سر بر گورت نهاده ام
که حالا اگر بیایی و
دو زانو در برابرم بنشینی
تنها خرمای تو را لب بزنم
روی پل باشد
یا سر همین خیابان
نفس هایمان
داغ
در هم گره می خورند
فردا
اول تو را می بینند
بعد من
که روی آب تلو تلو می خورم
و خاطره ام
تنها در ذهن حباب هایی می ماند
که نه عکس تو را دارند و
نه خواب مرا
و بی هوا می ترکند
خاک را گل نکنیم
مشتی بر سرش بریزید
و مشتی بر قبرش
و با مشتی دیگر سکویی بسازید
تا فرزندش از آن بالا رود
و خاکستان آباد بماند
حیف است خاک را گل نکنیم
خالق شده ام
خدا تر از خدا
و دفترم
پر از شعرهایی است
که دیگر
یادشان نمی کنم
فرزند ابو عطا
متولد آزادراه تهران-قم
سربالایی که می بیند
یاد چمن می افتد و غارغار کلاغ
خواب هایش را رجز می خواند.
(پیرامون ادبیات جامعه سیاست)
Powered By
BLOGFA.COM
استفاده از عکس ها و مطالب این وبلاگ به جز لینک مستقیم تنها با اجازه ی صاحب اثر مجاز است .